Van de hondjes en meer!

Hier dan nog maar weer een up date van wat er hier allemaal gaande is. Allereerst de hondjes die groeien als kool. Je ziet ze bij wijze van ... groeien. En ja dan zie je natuurlijk moeders afvallen! Het is werkelijk ongelooflijk wat we daar allemaal instoppen aan voer, maar het is voor een goed doel moeten we maar rekenen. Ze zijn werkelijk alle 5 geweldig lief tot nu toe, ze piepen en gaan nog met gesloten ogen door de wereld.

Dik, rond en gezond.

Ze plunderen Luna helemaal.

Tot zover eerst moeder en kinderen, nu nog een klein stukje badkamer, want echt het was maar een klein stukje wat ze moesten veranderen. Kijk zelf maar eens!

Dit stond er!

En dit was bijna de bedoeling.

En dit natuurlijk ook.

Ze hadden van tevoren gezegd een weekje werk, nu dat dachten we zelf ook, maar we schrijven ondertussen 3 weken later en het is nog niet klaar! En dan hebben Jan en Mark zelf nog de oude cabine eruit gehaald.
 Vandaag zal de meneer komen die de douche ging aansluiten, waar hij is geweest wij weten het niet, maar niet hier! Dus nog weer een avond naar beneden martelen voor mij. En over de glaswand nog maar helemaal niet te spreken, wanneer die komt dat weet niemand. De man die moest tegelen die was echt flink en snel genoeg, maar voor de rest? Het gaat allemaal zo langzaam.

Verder was het nodig tijd voor de btw boekhouding, en ik heb er zo een hekel aan maar ja het moest heel nodig gebeuren, ze hadden al gebeld van het boekhoudburo dat ik het graag mocht inleveren, maar zitten op kantoor een hele tijd achtereen dat lukt allemaal nog niet zo. Maar het is gelukt, en daarna ook de boel maar eens wat uitgemest, en dan kom je toch in een ochtendje puinruimen tot een hoeveelheid oud papier.

Een vuilnis zak vol oud papier.

We zijn weer bij.

Ik geloof dat ik jullie weer behoorlijk heb bij gepraat, vanaf nu dus weer ongeveer een logje per week of als er iets bijzonders gebeurt een keertje vaker.
Deze week zijn we vooral voor mij op pad geweest en gebeurt er voor mijn gevoel ontzettend veel. Zo was er gisteren de fysio en daarna naar de bandagist voor het aanmeten van mn beugel, daarna in de middag naar akupunctuur, door al die drukte ben ik dus straal vergeten om met Jimke naar de tandarts te gaan!! Verder had onze Janine haar eerste werkdag bij Citroën in Aalborg, waar ze vanaf nu in vaste dienst is voor 37 uur per week. Daar is ze blij mee want van het niets doen daar had ze al wel genoeg van. Ze had anders ook nog gehoopt dat ze haar nieuwe auto vandaag zal komen, maar haar eigen auto was nog niet klaar maar ze mocht zolang een leenauto komen halen. Dus samen met Jan en Jimke naar Hjørring om haar oude golf vaarwel te zeggen en een nieuwe opel corsa te begroeten, ze rijdt nu nog in een grijze maar vanaf morgen in haar eigen zwarte.
Ook hadden we gisteren nog een verrassing, onze Luna had zich eindelijk bedacht om in jawel 5en te vallen!!!  en zo had onze honden bestand zich plotseling met 100% uitgebreid. 5 Lieve kleine puppies

Zijn ze niet mooi.

Ze zijn alle 5 gezond en het zijn 4 teefjes en 1 reu, 2 bruine en 3 bijna helemaal witte, ze hebben alleen alle 3 een bruin oortje. Nu liggen ze nog full time bij moeders maar dat zal straks wel weer anders worden.

Vandaag alles eens even keurig op de kalender gezet wat er allemaal staat te gebeuren voor mij!
10/11 beugel passen bij de bandagist
11/11 Naar Århus ziekenhuis, second opinon.
15/11 Naar de advocaat.
En natuurlijk zitten we al vanaf maandag in de verbouwing van de badkamer, al met al hoef ik me niet te vervelen, want daar tussen door is er ook genoeg anders voor me te doen. En anders is er altijd plaats op de..

Fiets.

Noorwegen

Wat is het toch altijd een land waar je, je welkom voelt! Hier kan een mens toch echt tot rust komen, als je houdt van stilte en hoge bergen en bijna geen mensen. Wij genieten er iedere keer weer. Maar nu was het extra speciaal. We gingen dus onderweg naar Gautefall in het Drangedal, om daar dus Jan zn oude jeugd kameraad op te zoeken! Bij binnen komst hebben we ons keurig gemeld bij de receptie, waar we vriendelijk te woord werden gestaan door een noorse dame! Ja Jan Berend die was er wel maar in bespreking, na een beetje heen en weer te hebben gepraat ging ze kijken of JB even tijd had. Nu gelijk toen hij uit zn kantoor kwam, herkende hij Jan! Wat geweldig, na zeker elkaar 15 a 20 jaar niet te hebben gezien. We hebben even heel kort gepraat, want hij had een belangrijke bespreking, maar ondertussen werden we wel uitgenodigd om te blijven slapen. We kregen even rap een kamer toegewezen en ja daar konden we natuurlijk geen nee tegen zeggen. En zo kon het dus gebeuren dat we sliepen in www.gautefallhotell.no Die zelfde middag hebben we niets meer gedaan, ik ben als en blok in slaap gevallen en Jan heeft zitten tv kijken. Tegen de avond zijn we weer naar voren gegaan om even iets te drinken en ja hoor daar kwamen we ook de mensen van de boot tegen. We hebben samen een leuke avond gehad en ook JB kwam regelmatig even aan om te klesten. We hebben er lekker gegeten die avond en voor de rest lekker zitten borrelen.
De volgende ochtend heeft Jan na het ontbijt een rondleiding gehad over het hele complex, ik heb even lekker in de lounge zitten lezen, en daarna zijn  we  vertrokken richting het Nissenmeer, omdat het daar mooi zou zijn. Onderweg een landkaart gekocht omdat we graag een bepaalde richting uit wilden en dan is een kaart toch nog altijd praktisch. En wat hebben we weer van het land genoten! Je raaakt gewoon niet uitgekeken.

Jan Berend en Christin

De skilift naar de piste

Echte najaarskleuren

heeft toch geen onderschrift nodig.

Hier onder was het toch echt heel diep.

We zagen zelfs de eerste sneeuw, maar ik was blij dat we er nog niet bij konden, we zagen het op de bergtop voor ons, Jan wilde er wel graag naar toe, maar ik kwam tot de ontdekking dat we geen bereik hadden met onze mobiel en werd daar een beetje nerveus van, want stel dat we motorpech kregen, wat dan? Dan konden we gaan lopen en dat is nu juist niet mn sterkste punt! Jan begreep het gelukkig en we draaiden de auto want het was ook nog eens ruim 2 uur terug rijden naar het hotel, en de wegen zijn er heel smal en heel bochtig, dus echt fijn om in het donker te rijden is het niet.
We konden het net niet redden om bij daglicht het hotel te bereiken, maar het welkom was weer warm, na even een sanitaire stop zijn we gaan eten, en daarna was er live muziek in de bar, het was al tegen een uur of 1 eer we onze kamer op zochten. Zondag waren we tegen een uur of half 10 in de eetzaal voor ons ontbijt, en na nog even gezellig met JB te hebben gekletst hebben we onze spullen bij elkaar gezocht en moesten we aan de terugreis beginnen! Onze boot zal immers om half 5 vertrekken en het zal toch zonde zijn als we die zouden missen!

Stil vertrek.

Het is echt voorbij.

En we waren er samen.

Bij thuiskomst s avond rond 8 uur was de koffie klaar en konden we de souveniers overhandigen, en hebben we nog een leuke en gezellige avond gehad. Tegen half 11 gingen Gerjan en Gitte weer naar Nørager en Janine naar haar eigen huis en wij lekker naar ons eigen bed.

Poehe, het is nog weer een heel verhaal geworden, maar we hebben het echt te leuk voor woorden gehad, en  het heeft Jan goed gedaan en ja mij natuurlijk ook.

Druk en daarbij zoeken

Ja druk, alle dagen van de week opnieuw! Jan heeft het vooral druk op de boerderij en verder een hoop geregel dat alles in goede banen wordt geleidt. Gelukkig heeft hij de hulp van Mark en Nikolaj, ook kan hij altijd Jimke vragen of hij een handje wil helpen. En in de meenste gevallen doet hij dat graag. Maar Jimke heeft het ook druk! Op Maandag en Vrijdag heeft hij een bijbaantje, bij de buurman waar hij Jersey koeien melkt, en verder werkjes wat ze voor hem hebben gevonden. Dan gaat hij natuurlijk ook naar school, hij gaat in de 7e klas wat in Nl ongeveer 2 klas Mavo (zo hete het vroeger) en heeft dus alle dagen huiswerk, wil ook graag nog wat aan zn grote hobby, de grasmaaier werken die hij klaar maakt voor de competitie volgend jaar. Een soort trakttortrek! Ook zijn dagen zijn gevuld. En dan ik! Wat spook ik zo op een dag nu helemaal uit. Op het ogenblik ga ik nog 2 keer per week naar de fyiso in het ziekenhuis in Hjørring, waar ze me weer leren om een beetje fatsoenlijk te lopen en te bewegen. Verder ben ik nog te veel bezig met mn been. Ik kan en wil me er nog niet bij neerleggen dat het zo is zoals het is! En heb daarom ook om een second opinion in een ander ziekenhuis. Na mijn idee zijn er teveel fouten gemaakt, De grootste fout is gelijk de 19de juni gemaakt, toen ik de eerste keer was gevallen, toen hebben ze alleen maar gekeken of er iets gebroken was en dat was niet het geval, dus ik ben naar huis gestuurd, met de boodschap: een paar dagen rust op de bank, en alles komt goed. Omdat mn been erg ging opzwellen en heel blauw werd, ben ik de 23ste weer naar mn eigen huisarts gegaan, om dat we het zelf niet vertrouwden. Die stuurde ons linia rekta door naar het ziekenhuis, daar hebben ze toen een foto van de knie gemaakt, ja ook daar was bottechnisch niets mis me en ja het been is blauw maar gewoon een paar dagen op de bank en het is weer in orde. Daar hebben ze de eerste fout gemaakt, want ondertussen hebben we een advocaat in de arm genomen en is er door een onafhankelijke arts naar gekeken.

En het was toch echt blauw! 

Die schrijft dan ook samen met onze eigen huisarts dat er de 23ste een enorme bel had moeten rinkelen op dat moment in het ziekenhuis, want zo een grote blauwe plek die wijst op erg grote spierschade!!! Dus als ze toen gewoon goed hun werk hadden gedaan, was het ongeluk van 12 juli nooit gebeurt, want dan had ik of nog gerevalideerd na een operatie of had nog gewoon rust gehouden!! En met dit gegeven kan ik nog niet leven. Het kan in mijn ogen niet zo zijn, dat ons hele leven is veranderd en die dokter die mij heeft behandeld  lekker gewoon door kan gaan. Als wij eens per ongeluk, pencilline in de melk, melken dan worden we ongenadig afgestraft en met dokters wordt het vaak in een grote doofpot gestopt. Maar dat is een zaak die nu op zich zelf staat. Ik mag nu eerst 11 november naar Århus voor een second opinon, ik weet wel ik moet er niet te veel van verwachten, maar toch!! Ik hoop dat ze nog iets voor me kunnen doen. Vanochtend hebben ze net een beugel aangemeten tot aan de lies, en dat is toch iets wat me zo ontzettend tegen staat. Maar het zal best zo zijn, dat het lopen straks wat gemakkelijker gaat, en dat ik er echt blij mee ben. We zullen het afwachten.

Maar nu nog eens even wat anders, we hebben de mais binnen en er is maar een kleine 1,5 ha blijven staan op het land doordat het te nat was, dat was een enorme meevaller. Het is weer een stevige bult geworden in de silo en de koeien zullen er lekker van vreten deze winter. (en Jan blij dat het van het land is, want dat was toch wel zn aller grootste zorg)

Halverwege de oogst.

Het kleed ligt erop, alleen nog vullen.

Altijd fijn als er hulp is.

Maar het weekend voor de mais oogst, zijn Jan en ik er een weekendje tussen uit geweest. De kinderen en ik waren het er over eens dat Jan enorm aan een break toe was, het humeur begon er stevig onder te lijden, en dat is het teken dat Jan er nodig tussen uit moet. Dus de boot geboekt, en zo gingen we donderdagochtend om half 12 richting Hirtshals om naar Noorwegen te varen. Het favoriete land voor Jan om vakantie te houden. Om kwart over 12 ging de boot varen en om half 4 reden we richting Arendsund. Maar aan boord gebeurde er iets merkwaardigs, we kwamen aan de praat met een stel uit Rotterdam en die vertelden dat ze naar een hotel gingen, waarvan de eigenaar aan boord was, en hij hete Berend Jan uit Delfzijl! Of we hem kenden want het was immers uit de omgeving waar we vandaan kwamen. Nee een Berend Jan die kenden we niet. We hebben afscheid genomen en zoals gezegd, richting Arendsund gegaan, ondertussen kon ik het niet laten rusten, en na een poosje nadenken (ja dat lukt ook nog) schoot het me te binnen dat onze opa Vos, een tijd geleden het verhaal aan ons vertelde van Jan Berend en een verhuizing naar Noorwegen!!! Toen was het eigenlijk maar een kort lijntje, Janine bellen en vragen of ze wilde googelen van Jan Berend K in Noorwegen? En ja hoor later die avond kwam er al een sms met het adres. Nu dat lag maar 90 km van Arendsund, dus de volgende ochtend zijn we op pad gegaan. Maar daar vertel ik de volgdende keer over. Tot heel snel,

Toch nog gauw een telefoontje.